Sa Purple Hunt, ipinapakilala ang iba’t ibang serbisyo ng Yahoo! Philippines sa Pinoy netizens.

At habang nadidiskubre mo ang mga magagawa ng Yahoo! Philippines para sa iyo, pwede kang manalo ng digital camera, cellphone, laptop, o pati kotse.

Nasa ikatlong bahagi na ng contest na ito ng Yahoo! Philippines, at anim na Blackberry Storm ang mapapanalunan. Nasa iba’t ibang lugar sa Kamaynilaan ang Purple Crew, dala ang mga cellphone.

Para makasali, gaya ng sa treasure hunt ay kailangang malaman mo ang eksaktong lugar na kinalalagyan ng Blackberry Storm.

• Pumunta sa Purple Hunt website para maghanap ng clues kung saan matatagpuan ang mga premyo. Kailangang mong i-click yung maliliit na square na may lamang parang piraso ng jigsaw puzzle, hanggang makita mo yung tamang square.
• Sa ang tamang square na may lamang clue, mayroon ding form. Doon mo ilalagay ang sagot mo. Kung di mo mahulaan, mag-search lamang ng “purple smartphone” sa Yahoo! search phone sa itaas ng blog entry na ito. May makikita kang mga links na magbibigay sa iyo ng ideya kung ano ang tamang sagot.
• Kapag nahulaan mo na ang tamang location, isulat ang sagot sa form at i-submit.
• Pagkatapos, mag-log-in sa Yahoo! account mo, o mag-register kung wala pa. Kapag naka-log-in ka na, i-fill up ang contest registration form.
• Maghintay ng email o text message na nagsasabi na nanalo ka.

Pero mag-ingat kapag may nag-email o nag-text sa iyo na nanalo ko. Siguraduhing galing sa Yahoo! Philippines ang email o text bago magbigay ng personal info. Tandaan ding hindi kailanman hihingin ng Yahoo! Philippines ang inyong account password.

Para sa karagdagang impormasyon at clues sa hunt, i-add ang Purple Crew sa Yahoo! Profiles.

Good luck!

Michael Jackson (Wikipedia)

Dahil di masyadong marami ang alam ko sa music lalo na pag foreign music (halos Eraserheads, Gary Granada at Beatles lang ang mga alam na alam ko , at kahit pa sikat na sikat si Michael Jackson, ang naisip ko lang ay “You’ve Got a Friend.” Senti yung kantang yun, eh. Para sa mga totoong magkakaibigan. Kaso, hindi pala original na kanya yun.

Noong nasa Singapore ako, ang paulit-ulit kong pinakinggan ay yung “Give Thanks to Allah.” Kahit himno ito ng ibang pananampalataya, nagustuhan ko ang music at yung English part ng lyrics. Kaya lang, mukhang hindi naman kay Michael Jackson yung kanta.

Kagabi, nakita ko sa Facebook ni Carlo Lorenzo ang ilang berso. Akala ko tula ng GMA-7 reporter para sa King of Pop. Yun Pala, ang “Gone Too Soon” ay kanta ni Michael Jackson.

Kanina, isa sa mga pinakikinggan ng mga kasama ko ay yung “Man in the Mirror,” na di pamilyar sa akin. Nung makausap ko sa YM si Myla, nabanggit niya yung “You are Not Alone.” Oo nga, alam ko yun, sabi ko.

Nitong gabi, mas marami na kaming napakinggang kanta kabilang ang ilang alam ko — nakalimutan lang siguro — gaya ng “I’ll Be There,” “She’s Out of My Life,” “Heal the World,” at “One Day in Your Life.”

At naisip ko, mukhang yung “Heal The World” ang pinakagusto kong kanta ni Michael Jackson.

Kayo, may paborito ba kayong kanta niya?

Iniulat ni Health Secretary Francisco T. Duque III ang pagpanaw ng isang 49-year old na babaeng may sakit sa puso at na-test na positibo sa H1N1.

Heart failure ang ikinamatay ng biktima, ngunit maaaring ang sakit niya sa puso ay pinalala ng flu virus. Noong Hunyo 17 daw ay nagkaroon siya ng dry cough, lagnat, chills, at nahirapang huminga.

“Given the available information, we cannot conclude that the death is due to A (H1N1). But in other countries which have reported A (H1N1) deaths, majority have pre-existing medical conditions. We condole with the family of the patient as we mourn her untimely death,’’ ani Duque said.

Nakakatakot man ang balitang ito, di tayo dapat mag-panic. Di naman daw lahat ng kakapitan ng H1N1 ay mamamatay. Mas marami pa rin ang gumagaling.

Pero delikado sa H1N1 ang mga taong may dati nang sakit gaya ng diabetes, frank cardiovascular disease, COPD, sakit sa bato at atay, mga may HIV/AIDs o may TB, yung mga organ transplant recipients at mga immunocompromised, mga buntis, mga matatanda, at mga bata.

Para sa mga impormasyon tungkol sa sintomas at pag-iwas dito, basahin ang FAQ’s on Influenza A (H1N1) ng DOH.

“It is prudent for parents to seek professional care for children with rapid breathing, excessive drowsiness or dehydration. In adults, chest pain, prolonged fever or labored breathing should prompt warnings to see a doctor,” ani Duque.

Payo pa niya: “The best defense against A (H1N1) and other diseases is to boost your immune system. Most people can fight off this virus without special medications or hospitalization. You can stay at home and take supportive care like plenty of fluids, vitamins and bed rest.”

Pasensya na kayo kung English nang English si Duque. Ganyan talaga sila. Gets naman natin, di ba?

As of June 19, nakapagtala na ang World Health Organization ng 44,287 kaso ng H1N1 sa 90 mga bansa, at 180 sa mga ito ang namatay.

Bumisita sa Yahoo! Philippines News para sa full coverage ng swine flu.

Hindi, hindi ito A(H1N1). At huwag sanang magbibiro ng ganyan — hindi nakakatawa.

Biyernes, Araw ng Kalayaan. Nagising akong inuubo. Hindi nga ako nakadalo sa Dog Tag Day ng Ako Mismo. Kinabukasan, Sabado. Nakitambay lang ako kina Myla. Pagdating ng hapon, nilagnat ako. Ganoon din nung gabi, hanggang sa kinabukasan. Buti na lang at nawala na rin ang lagnat noong Linggo–salamat sa TLC ng Mahal ko.

Nagpa-check up ako sa Delgado Hospital, at pagkatapos nang may isang oras na pagdiskubre sa Yahoo! Go application sa Sony Ericsson habang naghihintay ng resulta ng blood test, sinabi ng doctor na mukhang viral [infection] lang daw. Niresetahan niya ako ng gamot para sa ubo.

Isang linggo pang kumapit sa akin ang ubo. Grabe, ayoko ng feeling na magigiba ang lalamunan ko sa kakaubo. Parang ano ba, wala nang maibibigay ang baga ko!

Naalala ko tuloy si Tatay Andoy, ang lolo ko. Naawa ako noon sa kanya kapag inuubo siya. Kaya pala may mga weird sounds siyang ginagawa dati, yun pala yung kapag pinipilit niyang pigilan ang pag-ubo.

Meron pang konting pag-iinarte ng lalamunan, pero sana naman ay tuluyan na akong gumaling. Pangako, di na ako maglalakad sa ilalim ng ulan sa Fort Boni (kahit cool at masaya ito), tatapat sa napakalaking electric fan (kahit puwede namang lumipat ng upuan) kapag nasira ulit ang centralized aircon, at magsusuot na ako ng makakapal na damit (at gagamit ng patung-patong na kumot) kapag sobrang malamig ang aircon sa kuwarto. Bibili na rin ako ng kumpletong vitamins at mag-i-exercise lagi.

Dito na muna. Happy New Year, hehe.

Sigurado akong nabalitaan na nilang ayaw ng mga mamamayan na baguhin ang Saligang Batas, lalo na sa ngayon.

Malamang, nabasa na nila sa mga balita na hindi pabor ang taumbayan sa constituent assembly bilang pamamaraan ng pagbabago ng konstitusyon, kung sakali mang makumbinsi ang mga tao na kailangan ngang mag-chacha.

Nasa ibang planeta sila kung di pa nila nalalamang naniniwala ang mga Pilipino na ang Charter change ngayon ay may layuning palawigin ang dapat ay matagal nang natapos na termino ni Gloria Arroyo.

Kinatawan sila ng mga mamamayan, kaya naman sa ideal na mundo, dapat ay sinasalamin ng kanilang mga kilos ang pulso ng bayan.

Ngunit kanina, ipinasa ng House of Representatives ang House Resolution 1109 na naglalayong gawing constituent assembly ang Kongreso. Wika nga ni Kabataan Party Rep. Mong Palatino, masahol pa ito sa Hayden Kho scandal.

Nakakahiya kung tutuusin.

Pero ano mga ba ang hiya? Wala ito sa bokabularyo nila.

Pero kung sawa ka na sa Katrina-Hayden video at cellphone scandals, siguro’y magiging intresado ka ibabahagi kong video ng kaibigan kong si Katrina Encanto. Iba ito!

Ang video ni Katrina ay entry niya sa 48 Hour YouTube Cannes Lions Ad Contest ng Oxfam. Layunin ng contest na makapili ng short film na hihikayat sa mga tao para pumirma sa isang online petition na hihiling sa world leaders na dumalo sa UN Summit for Climate Change.

Tulungan nating manalo si Katrina. Para bomoto sa kanyang video, pumunta lamang sa www.youtube.com/canneslions at i-search ang “thecheshirecatgrin”.

Kapag nakita na ninyo ang videong ito, pakibigyan po ng thumbs-up.

Maraming salamat sa inyong tulong.

***

Nasa link na ito ang message ni Katrina, at narito naman ang ibang blogs na nagpapakalat din ng videong ito:

• Ellen Tordesillas
• Our Awesome Planet
• Pinoycentric

Agad akong nag-sign up nang makita ko ang AkoMismo.org — hindi lang dahil Ely Buendia fan ako, kundi dahil nagustuhan ko ang kampanya.

Hinihiling ng Ako Mismo sa mga Pinoy netizens na isulat ang kanilang pangakong gagawin — maliit man o malaki — “tungo sa muling pagbangon ng Pilipinas.”

Sabi nga nila, ang pagbabago’y mag-uugat sa ating sarili. Upang maisulong ang isang rebolusyon, dapat ay magkaroon muna ng pagbabago sa atin mismong pagkatao.

Sa pagpo-post ng ating mumunting pangako para nating isinisigaw sa buong mundo ang ating nais iambag. Idagdag pa ang pagkakaroon ng bagay na magpapaalaala sa atin sa pangakong binitawan — ito yung sikat na sikat na dog tag. Mahihiya naman siguro tayo sa ating sarili na hindi ito tuparin. Konsensya na natin yun, kumbaga.

Pagkatapos ng People Power 2, marami na tayong mga nakitang kampanya para sa mabuting pamamahala. Sadya nga lang yatang immuned na ang kasalukuyang administrasyon, pero may mga personalidad at grupo pa rin namang patuloy na nagsusulong nito.

Sa tingin ko, ang good governance initiatives ay dapat ding sabayan ng kampanya para naman maging mabuting mamamayan. Dito makakatulong ang Ako Mismo. Pinupukaw nito ang mga kabataan upang makisangkot at kumilos.

Mahusay ang paraang ginamit ng Ako Mismo. Ginawa nilang mga mukha ng kampanya ang mga kilalang idolo ng mga kabataan at ilang kababayang nagbigay ng karangalan sa bansa. Dahil dito, nakuha nila ang pansin ng ibang kabataang kadalasa’y apathetic sa mga usaping pambayan.

Puwedeng sabihing ang target ng kampanya ay ang mga elite at middle class na may Internet access. Pero di ba’t nakakatuwang kahit sa ganitong paraan ay makisangkot ang mga sosyal at pasosyal nating kababayan? Kesa naman puro Embassy o Bora ang pinagkakaabalahan nila, di ba?

Dahil walang partikular na isyung dinadala ang Ako Mismo, malaya ang mga sumasali rito na bitbitin ang advocacy na gusto nila, kahit sa pinakasimpleng bagay gaya ng tamang pagtatapon ng basura o pagboto nang tama. Pero kahit napakarami ng concerns na nais dalhin ng mga nakikiisa, may common thread sa lahat ng ito — ang pagsisikap na maging mabuting mamamayan at pagkilos tungo sa bagong Pilipinas.

Ang mabuting mamamayan, bayan muna ang iniisip at may malasakit sa kapwa Pilipino. Hindi siya mauuto ng mga trapo kaya’t malamang sa hindi ay boboto sa mabubuting kandidato, na kapag naupo’y maaasahang mamumuno nang marangal.

Nitong mga nakalipas na araw ay nakatanggap ng mga batikos at pinagdudahan ang Ako Mismo. Normal naman ang ganitong kuwestiyon sa bawat kilusan, lalo’t hindi nagpakilala ang mga nasa likod ng kampanya. Valid din ang ilang isyu na binanggit, lalo na yung tungkol sa security ng personal information. Pero nakaka-disappoint lang na karamihan sa pinakamatitindi ang batikos ay mga kabilang din sa mga grupong nagsusulong din ng pakikisangkot at pagbabago.

Naniniwala akong di naman iisa lang ang landas tungo sa pagbangon ng bansa. Bawat isa ay may pananagutan — at nakasalalay sa ating kakayanan, karanasan, at interes kung paano natin tutugunan ang pananagutang ito.

Magandang makilahok tayo sa Ako Mismo. Ngayong nalalapit na naman ang panahon ng pagpili ng ating mga pinuno, at sa gitna ng kasalukuyang malawakang pagbabandila ng nasyonalismong Pilipino, napapanahon ang kampanyang ito.

At kung di-tawag dalangin ay magkatotoo ang mga haka-hakang gagamitin lamang ang Ako Mismo ng ilang personalidad — si Manny Pangilinan man iyan ng PLDT-Smart o si Edu Manzano na kaalyado ng administrasyon — sabi nga ng isang cyberfriend ko, konsensya na nila ‘yun.

***

Eto naman ang isinulat ng ilang cyberfriends ko at iba pang bloggers tungkol sa Ako Mismo:

• Bikoy: On Ako Mismo
• Jhay: Another one on “Ako Mismo”
• Ka Martin: Ako Mismo: Web Activism or Sugar High?
• Ka Edong Soriano: Ako Mismo www.akomismo.org – making my commitments, taking our country’s progress into our own hands
  
• Karla Redor: Ako Mismo!
• Lawrence Villegas: Ako Mismo, Juana Change: I want to make a difference, but…
• Noemi Dado: Ako Mismo Supports Ako Mismo
• Joey Alarilla: Ako Mismo advocacy for change in the Philippines taps Old and New Media
• Carlo Ople: Ako Mismo Doubts and Concerns
• Regnard Raquedan: “Ako Mismo”: No Thanks.

NOTHING TO CELEBRATE

Again, the working journalists of the Philippines mark World Press Freedom Day not in celebration of its vibrant existence but by renewing our vows to continue struggling to bring it to full fruition and remembering our many colleagues who have lost their lives in its pursuit.

If there is anything to celebrate on this day, it is the bravery and persistence with which independent Philippine journalists insist on exercising freedom of the press and of expression in the service of the people’s right to know despite the many dangers they face, not least of which is death.

Indeed, the 64 journalists who have lost their lives since the ascension of Gloria Macapagal-Arroyo to power in 2001 — the worst record of any administration, including the 14-year Marcos dictatorship — is glaring proof of how, according to the International Federation of Journalists, press freedom is eroded by government “censorship, hypocrisy, and neglect.”

The IFJ was, of course, speaking of governments in general. But it could very well have been singling out the Arroyo government, whose inaction and general apathy towards the murder of journalists has nurtured the culture of impunity surrounding these killings and emboldened those who seek to silence the critical press.

In fact, in what amounts to an admission that it is unwilling or unable to stop the murder of journalists, the Philippine National Police has launched a harebrained scheme to train media practitioners to protect themselves — through firearms proficiency.

Not surprisingly, since aside from not acting to end the killings and bring the perpetrators to justice, this administration is the only one after the dictatorship to attempt the wholesale muzzling of the Philippine press, as it did during the state of national emergency of 2006 and the mass arrest of journalists covering the military mutineers who took over the Manila Peninsula Hotel in November 2007.

It is especially galling and hypocritical for some officials of this administration to even try to explain the killings of journalists as the offshoot of corruption and a lack of ethics among the victims.

For, if corruption and lack of ethics were a justification for murder, they should be the last people to invoke this.

Like many of our countrymen, we, too, have despaired of ever finding justice under this administration.

But this despair, far from cowing us, has only steeled our resolve to continue serving our people’s right to know and defending and advancing freedom of the press and of expression in our country. This much we owe to our fallen colleagues. This much we owe to our people. This much we owe to our country.

Nonoy Espina, NUJP vice chair

Paano ba namang di ka mapapahiyaw sa pakikinig — hindi pa yan panonood, ha — kung sa unang round pa lang ay dalawang beses bang natumba ang kalaban? At sa ikalawang round pa lang, na-knock out na agad ni Manny Pacquiao si Ricky Hatton.

Panalo na naman si Pacman. Napasama pa nga siya sa Trends o popular keywords ng Twitter kanina. Pati mga artista sa Hollywood, namangha. Nasa mapa na naman tayo. Dininig ng langit ang mga dasal ni Aling Dionesia. Masaya na naman ang bayan ng Pambansang Kamao. Congrats, Manny; congrats, Pinas!